نيست به چند وجه اول آنكه سابقا بجواب شاه صاحب دانستى كه اين حديث بعنوانات عديده و طرق سديده دليل واضح خلافت و برهان لائح امامت جناب امير المؤمنين عليه السّلامست پس انكار نص بودن آن براى امامت و خلافت عين سماجت و سخافتست دوم آنكه نيز در اسبق بدلائل كثيرهء متينه و براهين وافرهء رزينه كه ماخوذ از كتاب و سنت و مؤيد بافادات مفسرين نظام و محققين فخام سنيه است دانستى كه يقينا و جزما و قطعا و حتما اعلم براى خلافت متعينست و لو لم يكن فيها سوى ما ذكره سبحانه فى قصة آدم و قصة طالوت * لكفى فى دمغ راس كل معاند ممقوت فكيف و قد سلف من الشواهد المتكاثرة التى تسبق الحصر و تفوت * ما هو لارواح المؤمنين الموقنين كالقوت * و بعد ملاحظهء آن هرگز ريبى در تعين اعلم براى خلافت باقى نمىماند و هر واحد از ان انكار سراسر خسار ابن روزبهان را به آب مىرساند سوم آنكه بر ارباب امعان واضح و عيانست كه احفظ ناس براى حوزه اسلام همان كس مىتواند شد كه اعلم امت باشد زيرا كه در حفظ حوزه اسلام رد شبهات ملحدين طغام و دفع اغلوطات معاندين اغثام ضروريست و اين معنى بى اعلم امت متحقق نمىتواند شد پس منع ابن روزبهان تعين اعلم براى خلافت و ادعاى تعين احفظ للحوزه براى آن هرگز بكارش نمىآيد و بابى براى مقصود او نمىگشايد و ازينجا متحقق گرديد كه ابو بكر را احفظ للحوزة الإسلامية شمردن سراسر خلاف انصاف بلكه عين جور و اعتسافست زيرا كه قطع نظر از ضعف و خور و جبن ذاتى او كه به لحاظ آن صلاحيت حفظ ظاهرى حوزهء اسلام هم ازو مسلوب بود در جهل و نادانى و عمه و سرگردانى او اصلا شكى و ريبى نيست و عجز و زبونى او بجواب مسئولات اهل كتاب و ظهور خزى و خسار او درين باب بلكه جهل مفضح او از احكام رب الارباب و اوامر جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله الاطياب معلوم ارباب الباب ست و سياتى تفصيله انشاء اللَّه الوهاب پس چگونه او را كسى از اصحاب عقول و احلام حافظ حوزهء اسلام مىتوان گفت بلى حافظ حوزهء اسلام همان بزرگوار بود كه بسبب باب مدينهء علم بودن خود همواره چه در عهد حكومت ثلاثه و چه در زمان امارت خود كشاف نوازل و مشكلات و درّاء خطوب و معضلات مىگرديد و حوزهء اسلاميه را از تطرق شبهات معاندين و ورود الزامات جاحدين مصون و محفوظ داشته تقويت و تائيد تام و تا زير و تشديد ما لا كلام مىبخشيد چهارم آنكه برادانى متاملين فضلا عن المتعمقين الكاملين